jueves, 19 de abril de 2012

EL ELEFANTE DORMIDO
















-¿El elefante está muerto?
 -Está anestesiado.
-¿Despertará?
-Están haciendo mucho ruido los cazadores...











-¿El cazador está herido?
-No es grave.
-¿Curará?
-Está haciendo mucho ruido su séquito...

viernes, 3 de febrero de 2012

38º CONGRESO


               Tiña a intención de escribir sobre o 38º congreso do PSOE, animando a un terceiro a discutirlle a secretaría ós candidatos "oficiais". Un novo candidato distanciado das últimas políticas de Zapatero e próximo ó moviemento do 15-M, portador de novas ideas.

                En esas andaba cando me encontrei con este artigo do compañeiro J.A. Maturana, que recolle de unha forma moi gráfica o esencial do meu pensamento .


Carta al tercer 

candidato del PSOE

JOSÉ ANTONIO MATURANA 03/02/2012
Vota
Resultado Sin interésPoco interesanteDe interésMuy interesanteImprescindible 73 votos
Imprimir Enviar
  •  
  •  
  •  
Todavía no has aparecido para presentarte a la Secretaría General del PSOE, pero espero que no te demores mucho, pues el tiempo corre en tu contra y en el de todos los afiliados, puesto que los delegados han sido elegidos, mientras los elefantes del PSOE están tejiendo sus redes para apoyar a los dos candidatos presentados.

      La noticia en otros webs

      Nos hemos acostumbrado a no pedir responsabilidades cuando se pierden las elecciones
      No me extraña que te dé miedo presentarte con una candidatura frente a dos aspirantes del aparato del partido, ahora dividido, al margen de los grandes medios de comunicación, al margen de las familias territoriales que controlan la organización tanto de cargos públicos como orgánicos.
      Como sabes este Congreso está diseñado con precipitación desmedida, como para salir del paso; sus delegados serán de manera abrumadora cargos públicos y orgánicos cooptados por los aparatos provinciales que están a verlas venir, y, sobre todo, a defender con uñas y dientes sus puestos, por lo que la militancia apenas estará representada y solo unos pocos de la dirigencia decidirán los resultados electorales.
      Te recuerdo que desde hace muchos años nos hemos acostumbrado, en el PSOE, a no pedir responsabilidades cuando se pierden las elecciones, tanto a los candidatos como a los dirigentes. El verbo dimitir no se conjuga y eso que llevamos desde los noventa perdiendo Ayuntamientos, Diputaciones y CC AA. ¿Y qué decir de las últimas debacles de mayo y noviembre? ¿Alguien ha dimitido? Todos estos perdedores nacionales, autonómicos y locales son los que van a decidir el Congreso entre dos candidatos perdedores. ¿Y esta es la perspectiva de renovación y cambio?
      Dicen unos y otros que van a abrir el partido a la sociedad y a los simpatizantes, pero ¿no sería, de entrada, más sencillo y práctico comenzar a abrir el PSOE a los militantes que hoy están olvidados y preteridos?, lo que ha convertido a la mayoría de los mismos a ser afiliados, pero no simpatizantes del actual PSOE.
      Como bien conoces la disidencia y la crítica han sido yuguladas en estos últimos años de zapaterismo. La reflexión ha sido sustituida por la sumisión y la genuflexión. Todos los que han estado en los poderes del Estado y del partido han participado en estas políticas, y, de manera notable, los dos candidatos que se presentan a secretario general.
      ¿Cómo pueden decir los dos candidatos que estaban en desacuerdo con ciertas medidas económicas que se aprobaban en los Consejos de Ministros y luego votaban a favor? Sería creíble lo que dicen ahora si hubieran dimitido en su momento y hubiesen preparado una alternativa. No se puede hacer borrón y cuenta nueva de todos los desaguisados cometidos por los Gobiernos de Zapatero que han sido numerosos y abundantes y de todo ello fueron partícipes los actuales candidatos que prefirieron seguir gozando de las mieles del poder a pronunciar una palabra en contra.
      Ninguno de los dos candidatos, que se sepa en estos años, ha hecho o ha propiciado reflexiones teóricas de lo que debe ser el socialismo democrático en España, en la coyuntura internacional actual tanto en Europa como en el mundo. Tampoco les hemos visto aportaciones, más allá de lugares comunes, sobre el presente y el futuro del Estado de bienestar, solos o en compañía de otros líderes europeos frente al proteico liberalismo que inunda el mundo político y económico. Han hecho todo lo contrario.
      La nueva dirigencia que va a elegir el Congreso si tú, tercer candidato, no lo remedias será otra dirección reproducida por partenogénesis, es decir, el propio aparato se reproduce a sí mismo sin colaboración externa.
      El socialismo español necesita una catarsis, y estarás de acuerdo conmigo que no cabe hacer experimentos con candidatos agostados y agotados. El PSOE necesita un nuevo Suresnes.
      Como candidato despegado de todas las adherencias negativas del pasado inmediato del PSOE debes encarar los nuevos retos que pasan: A) por una transformación profunda del funcionamiento interno del partido, haciéndolo más democrático en la medida en que permita que la afiliación pueda participar directamente en la elección de los cargos públicos mediante primarias. B) Por una exigencia de responsabilidades a los perdedores de elecciones. C) Por una limitación de los mandatos de los cargos en las instituciones. D)Por plantear debates en conferencias, seminarios, congresos en todas las federaciones sobre el futuro del Estado de bienestar, cuyos pilares son la sanidad, la educación, las pensiones, los servicios sociales y la vivienda. E) Por debatir el futuro del Estado de las Autonomías sin complejos nacionalistas para hacerlo más eficaz, solidario e igualitario, alejado de privilegios, disfunciones y despilfarros. El PSC tendrá que repensar alguna vez qué quiere ser de mayor, si confederal, federal o independiente. F) Por liderar las relaciones, los debates y las políticas comunes con los partidos socialdemócratas europeos.
      Debe ser un Congreso rompedor el que celebremos sin abjurar de nuestros logros en los últimos 38 años, pero teniendo en cuenta que ya no valen el buenismo y la juventud alegre y confiada del zapaterismo. Muchos afiliados y simpatizantes esperamos que abras unas puertas cerradas, no tengas miedo a perder, porque habrás demostrado coraje, arrojo y valentía frente a lo establecido, que es aburrido, previsible y sobre todo un inmenso error.
      José Antonio Maturana es militante del PSOE. Fue consejero socialista en 1991-1998 del Gobierno Vasco.

      martes, 25 de octubre de 2011

      DE PORTUGAL CON AMOR

      DE PORTUGAL CON AMOR:
      Passos Coello con Rajoy

      Bem querida Espanha:

      Tengo problemas de conciencia que no sé como acallar.
      Por mi culpa han sucedido muchas cosas en este país, que me quitan el sueño.
      Te cuento:
      En esta pasada primavera el gobierno del socialista José Sócrates, cayó por no encontrar en todo el arco parlamentario el apoyo preciso para sacar adelante las reformas que le pedía la U.E., para evitar el rescate.
      Pasamos por la vergüenza de ser rescatados por la troika (FMI, BCE,UE) y seguidamente se celebran elecciones que gana la derecha con el milagroso mensaje de que íbamos a salir de la crisis sin subir los impuestos.
      En la primera comparecencia pública, el nuevo primer ministro Pedro Passos Coelho, anuncia que como medida excepcional recortaría la paga extraordinaria de Navidad al 50%.
      Desde entonces siguió una linea de recortes en sanidad con la desaparición de multitud de centros de atención primaria en el rural. Se amplió el copago.
      En educación se cerraron escuelas y se redujo el número de profesores.
      A principios de noviembre anunció varias medidas para el próximo año, entre otras:
      Los funcionarios no cobrarán ninguna de las pagas extraordinarias.
      Los trabajadores aumentarán su horario laboral en tres horas semanales, sin que suponga aumento de sueldo.
      Llegó el cambio prometido, el pueblo sabe que se equivocó.
      El cambio no favorece a nadie. Los pobres son cada vez más pobres. Las clases medias se disuelven.
      Estas medidas no solo perjudican a los directamente afectados. Tienen efectos secundarios:
      Las pagas extraordinarias se fundían en tapar agujeros (pequeñas deudas), ropa, reparaciones de vehículos, vacaciones, comidas, libros, electrodoméstico, regalos, etc. que ayudaban a muchos sectores y principalmente al pequeño comercio a “ir tirando”. No quiero pensar en todos aquellos pequeños comerciantes que tendrán que cerrar. Me siento responsable.
      También me siento responsable de los jóvenes que se quedarán sin acceder al mercado de trabajo, al ser amortizado su hueco con el aumento de horas laborables.
      Por eso, bem querida, Espanha, tengo problemas de conciencia y quiero confesarlo.
      Espero que no te sorprenda esta inesperada misiva, sólo pretendo que te veas en mi espejo antes de que sea demasiado tarde.
      De Portugal, con amor.

      martes, 24 de mayo de 2011

      MAREA AZUL NO SALNÉS

      As veces búscanse escusas ou xustificacións que non teñen fundamento real. 
      Diante da enchente azul que desbordou as praias do Salnés, deixando a tremer edificios tan sólidos coma o concello da Illa de Arousa, os prexudicados tratan de explicarnos o porque da súa derrota.
      Hai que renderse á evidencia, por poucos ou por moitos votos o PP gañou en todos os municipios do Salnés.
      Aínda que en cada municipio hai que darlle distinta lectura.
      No Grove e na Illa os partidos progresistas acadaron máis votos que os conservadores e están en condicións de poder gobernar, nos restantes concellos gobernará o PP.
      Falando de xustificacións, escoitei esta mañá a un responsable comarcal do PSOE, dicir que o paro lle pasara factura. Pois non acabo de explicarme porque o paro lle pasou factura a el e non ó alcalde do Grove, que é o concello (con Vilanova) con máis paro. Tampouco lla pasou ó alcalde de Vigo, con bastante máis desemprego.
      Ademais o problema do desemprego tamén lle atañe á Xunta. Para que temos unha Consellería de Traballo?
      Si o Presidente da Xunta non acabou con el nos 45 días da promesa, ven podía eliminar a Consellería e cargar toda responsabilidade sobre Madrid, como xa fai.
      As causas son outras e tanto o PSOE, coma o BNG, coma EU, deben ollar para dentro, ver os fallos que cometeron, ver si acertaron cos seus candidatos, ver si souberon chegar cos seus programas ó electorado, ver si os partidos necesitan unha rexeneración e sendo así retirar dos estantes os iogures caducados.
      É dificil convencer cos medios de comunicación tradicionais controlados pola dereita, de acordo. Pero hoxe están as redes sociais
      que ademais de ser gratis chegan a un sector proclive ás novas ideas, como é a mocedade, que se alonxa cara a abstención cando non se arrima ó sol que máis quenta na procura de alcanzar algunha farangulla da mesa do señor en forma de traballo.
      Vendo a xestión de cada un dos gobernos municipais na lexislatura finalizada, non vexo que os gobernos do PP fixesen máis ou mellor xestión que os progresistas. Si me limito os dous concellos que mellor coñezo: A illa de Arousa e Vilanova, hai que recoñecer que o alcalde da  Arousa fixo unha xestión mellor que o alcalde de Vilanova. O alcalde de Vilanova subiu en votos o da Illa, baixou.
      Non foi unicamente a xestión. Foron unha serie de fallos en cadea que propiciaron a “debacle” da esquerda, por encima de calquera outra comarca da provincia.
      Hai unha política que practica moi ben o PP, que eu chamo a da "man polo lombo". Esa campechanía e proximidade calculada, da moitos máis votos nunha sociedade rural, come é a do Salnés, que a mellor xestión.
      Os partidos progresistas deben aprender esta lección. De non ser así condenarannos a vivir na comarca máis reaccionaria de Galicia. Que non é pouco!

      jueves, 18 de noviembre de 2010

      DEPUTACIONS. PARA QUE?

      No ano 1838, durante a primeira Guerra Carlista a rexente María Cristina de Borbón , creou as Deputacións provinciais para ofrecerlle o goberno a destacados liberais e atraelos con este privilexio a súa causa.
      Tamén lle serviron para neutralizar o sentimento nacionalista periférico ( estamos a referirnos ó comezo do Romanticismo, semente do nacionalismo) reforzando o poder central a través de unha rede provincial tecida e dirixida desde Madrid.
      As deputacións foron con contadas excepcións niños de caciques que exercían o control social e político das provincias conforme ós intereses do goberno central.
      Van alá mais de 175 anos é as deputacións seguen a cumprir o mesmo cometido, pois ó non ser elixidos os deputados directamente polo pobo que representan, non teñen necesidade de render contas ó electorado. E dicir, son un elemento con vida propia dentro da democracia e a marxe da democracia. Si se tratase de un corpo vivo, en términos médicos podíamos denominalo un cáncer.
      A evidencia dinos que hai corrupción en organismos fortemente controlados pola oposición e polos medios de comunicación. Entón cabe preguntarnos como será esta corrupción nas deputacións que o control da oposición e mol, pois os deputados están a bailarlle a auga ó Presidente para que lle permita coller as frangullas que caen da mesa e levalas os seus concellos e os medios de comunicación están sometidos a chantaxe da “publicidade institucional”, que en moitos casos e o ferro ardente o que se agarran para subsistir.
      Nada hai que impida a desaparición das Deputacións provinciais ou a substitución por outros organismos máis en consonancia coa realidade actual. De feito as Deputacións Forais do Pais
      Vasco e Navarra son de elección directa e os territorios insulares e as comunidades uni-provinciais
      non teñen deputacións. En Cataluña para o ano 2.011 desaparecerán e serán substituídas por outros organismos máis acordes coa configuración actual do territorio, denominados Consells de Veguería.
      Nos primeiros anos da Democracia, ata o 1985 no que xa se conforma o Estado das A utonomías hai que recoñecerlle as Deputacións que asumiron propostas de desenvolvemento e vertebracióntan necesarias e importantes en aquel intre.
      Coa aparición dos gobernos autonómicos as deputacións quedan sen contido. As distintas consellerías nomean os seus delegados provinciais, o goberno central un subdelegado e varios delegados competenciais.
      O certo é que as deputacións non teñen competencias específicas, canalizan axudas e subvencións arbitrariamente. A pesar de non ter competencias arrastran unha débeda importante, que se contabiliza como débeda do estado. En consecuencia, son responsables tamén da situación delicada da Facenda Pública.
      Por outra banda, os partidos políticos utilizan as deputacións para acomodar os ex-alcaldes (que perderon a Alcaldía na última convocatoria) ou a concelleiros (profesionais da política) ou pescados para o partido con esa condición.
      Por outra banda, son un órgano de propaganda política, as veces viscosa e caciquil, que compra vontades con descaro e presunción.
      Isto explica que os grandes partidos políticos concorden en non tocar ás deputacións.
      Con todo o que nos costa a mantenza destas institucións podíanse evitar os recortes que sufriron os funcionarios e a conxelación das pensións por moitos anos.

      No blog Arousa día a día ofrécese unha testemuña real da utilización que se fai das deputacións. http://sito-vazquez.blogspot.com/

      lunes, 9 de noviembre de 2009



      Desde o dolor e a preocupación que me produce a traxedia pola que están a pasar os tripulantes do Alakrana, quero manifestar a indignación que me producen as manifestacións de algúns dos seus familiares.

      Primeiro repróchanlle ó Goberno, que non as teña informadas. Cando ven a ministra Espinosa a transmitirlle os desvelos e preocupacións do Goberno, desprézana dicindo que se podía aforrar a viaxe.

      É certo que a clase política vive horas baixas, por varias razóns: crises, corrupción... Pero a clase política que temos é a que nos merecemos. Os que votamos porque nos equivocamos e os que non votamos, porque preferimos que se equivoquen os demais para así poder criticar con liberdade.
      O goberno de Zapatero non mandou ós barcos a pescar en caladoiro perigosos, nin en augas de outros países, como mandou Aznar as tropas ó Irak.
      Os armadores arríscanse porque saben que ó fin o goberno pagará os rescates.

      Que vos parecería si ZARA montase unha téxtil en Paquistán ou en outro pais inestable,que os talibáns secuestraran os dirixentes e pedisen un rescate o goberno?
      Que opinariades si ETA secuestrase a varias persoas e puxese como condición para liberalos a liberdade de todos os seus presos e ademais pedise millóns de euros para armamento?

      Deixando de lado que os rescates os pagamos todos os españois. Esquecéndonos de que eses millóns de euros podían para axudar a crear algún dos tan necesarios postos de traballo e axudar a algunhas familias en situación tamén desesperada. Centrémonos no feito en si.
      Un estado de dereito pode deixar en liberdade a uns delincuentes baixo a ameaza de unha chantaxe? Esta pregunta vai dirixida a aqueles sectores máis conservadores da sociedade, que son os que con máis veleno empezoñan ó Goberno.
      Non esquezamos que o poder xudicial é independente, pero réxese por unhas normas extremadamente reguladas.
      Temos a clase política que nos merecemos, ou nin si quer merecemos, pois visto como marchan as enquisas nas que o PP adianta o PSOE, cando todos sabemos que a crise é consecuencia das políticas neoliberais postas en práctica polos gobernos de dereitas e que a corrupción e espionaxes (e loitas de intereses Caja Madrid) se ceba particularmente nos populares.
      Que podemos esperar de uns políticos os que premiamos con votos a súa desvergoña?.

      Ós familiares dos mariñeiros secuestrados, pediríalles que reflexionasen e se deixasen de descalificacións. Cando arrecia o temporal hai que remar todos xuntos.

      miércoles, 7 de octubre de 2009

      NON VALE TODO



      Cando todos moramos nun mesmo edificio non é doado tirar pedras contra o tellado, pois córrese o risco de afundir ó edificio, e menos si pretendes ser o administrador.





      Ven a conto esta introdución a teor do que se conclúe das páxinas galegas de EL PAIS de hoxe nun traballo asinado por Anxo Guerreiro titulado "Baltar y Rajoy".
      O ex secretario do PCG toma como referencia as declaracións do Presidente da Deputación ourensá sobre o infundo no que acusou de maltratador a Anxo Quintana.
      A súa xustificación foi "forma parte da liberdade de expresión" dentro do debate político en época electoral.
      Estas palabras subliñan o cinismo e a ínfima catadura moral de quen as pronuncia.
      Aínda no suposto de que fosen certas, trataríase de cuestións que so afectan a vida privada, non se deben mesturar coa vida pública.
      As súas palabras so ofendían a un cargo público ou a un cidadán en particular.

      Peor, moito peor, é a actitude de Rajoy e dos membros do seu partido, que desde hai cinco anos veñen calumniando ás institucións impunemente: Xustiza, Goberno, Lexislativo, Forzas de seguridade,etc.Esta actitude esta minando a credibilidade do sistema.
      Non se pode permitir que por calumniar a un cidadán teñas que responder diante de un xuíz e por enmerdar as institucións de un estado de dereito poidas irte de "rositas".

      Os políticos deberían de responder diante da xustiza de todas aquelas mentiras que afectan as institucións.