HOXE É UN DÍA ESPECIALMENTE TRISTE

Ceferino na homenaxe sorpresa que lle ofreceron amigos e compañeiros o pasado 24 de Marzo en Santiago

Hoxe é un día especialmente triste para min.

Sucesivamente, no espacio de unha hora entereime que os compañeiros Gonzalo Bouza-Brey e Ceferino Díaz fóronse definitivamente, deixándonos orfos en este mundo polo que tanto loitaron para que fose máis humano, máis solidario, máis xusto...

Deixáronnos no momento en que as forzas reaccionarias con máquinas e explosivos están dinamitando o edificio social que coas mans disposta de Gonzalo, de Ceferino e de tantos outros fomos traballosamente construíndo.

Gracias polo voso sacrificado esforzo.

Como homenaxe a Ceferino, a modo de testamento para a militancia, velaí a última intervención no plenario do Comité Federal do PSdeG.

Intervención de Ceferino Díaz no Comité Nacional Galego

10 de novembro de 2012

Boas tardes

Sr. Presidente, compañeiros e compañeiras:

Falando de disculpas, vexo que hoxe daquí debería saír, xunto coa referencia aos que nos apoiaron, as disculpas tamén cara a eles e cara aqueles outros que nos houberan apoiado si viran en nós unha alternativa, porque todos eles perderon con nós. Non perdeu o Partido Socialista, houbo moitas persoas neste pais e moitos colectivos que perderon o día 21 e nós a eles temos que pedirlle tamén disculpas.

Compañeiros, desgraciadamente cumplíronse os peores presaxios: perdemos estrepitosamente. Evidentemente, nós, o PSdeG-PSOE, non foi visto como alternativa. A maioría da cidadanía non veu en nós unha alternativa clara ao goberno de Feijóo, a pesar de que eran eles os que estaban xestionando a crise económica e que segundo nós a estaban xestionando de maneira inxusta. Agora si, compañeiros, que non hai presa; eu non teño ningunha presa. Sin eleccións á vista temos moito tempo por diante e por iso vos pido calma, non podemos pechar como si aquí non pasase nada. Todo o contrario, é obligado un cambio profundo, eu diría moi profundo: para ilusionar á militancia e reconciliarse coa cidadanía, que nos ve hoxe, aos socialistas, máis como profesionais da política que como persoas preparadas e dispostas a servir.

Hai que construír un proxecto, levamos moito tempo sin un proxecto creible, porque amigos candidatos, que sería de nós, na campaña, se non houbese recortes en educación e en sanidade? Cal era o noso discurso?

Aceptamos, no seu momento, en maio do 2010, o dogma neoliberal, porque compañeiros, naquel momento non tiñamos alternativa ante a crise; nin a tiñamos nós, nin a tiña a socialdemocracia europea. Non a tiñamos!! Reformamos despois a Constitución porque nos mandaron e tamén, porque non tiñamos alternativa. Dous anos máis tarde seguimos sin ter alternativa nin a nivel de Estado, nin a nivel de Galicia porque a alternativa á crise, compañeiros, non é negar a crise. Non é dicir: se ganamos nós: libros, médicos, medicamentos, todo como antes. Eso non era creible. Non era creible que nin San Pachi, nin san non sei que poidese facer a miragre de volver ao 2007. Estamos no 2012 e o cidadán é consciente de que estamos en crise e que hai cousas que hai que cambiar; pero, dende a esquerda ten que facerse con outra sensibilidade, que era a nosa oferta creible. Nós imos a xestionar a crise con outra sensibilidade, tendo en conta fundamentalmente aos máis débiles, á xente que traballa e á xente que ten medo porque non ve claro o seu futuro.

Somos un partido necesario, díxose aquí, pero somos necesario se temos respostas. Somos prescindibles si só temos críticas e non propostas viables aquí e agora. Hai que ter respostas e propostas, aquí e agora. A sociedade galega necesita dun Partido Socialista, dun partido de esquerdas, dun partido galeguista e dun partido que non se defina por estar á contra, senón por un partido que achega solucións aos problemas do país, achega solucións á crise, e di como hai que xestionar mellor a crise e achega solucións a unha crise, que por certo, non é coxuntural, que vai para longo; e achega solucións tamén a problemas estructurais que ten este país.

Compañeiros, cada vez somos menos os galegos e sendo menos non podemos pesar máis. Temos un campo abandonado e envellecido, temos máis terras a monte que en produción, temos unha gandeiría que é o sector moderno da agricultura que está en fonda crise, o futuro da pesca é unha incognita, a desindustrialización de Galicia sigue sendo unha realidade e a reindustrialización un soño. Temos un índice de fracaso escolar que hipoteca o futuro non soamente os recortes. O fracaso escolar non vén dos recortes, senón que xa o había antes, e temos tamén un deterioro do medioambiente que neste país é sangrante porque o medio ambiente tiña que ser unha das riquezas sobre a que proxectar o noso futuro A estes temas haille que dar resposta e a respostas debemos dalas cunha organización ilusionada, cunha organización creible para a cidadanía; e compañeiros, con caras novas que apoien novas ideas.

Perdemos xa as autonómicas; agora as seguintes son as municipais, que están lonxe, pero amigos, para recuperar as alcaldías fai falta proxecto e en moitos casos tamén, non nos esquezamos, novas persoas. Son outros tempos e hai que entendelo así. Non vai esta crítica contra ninguén senón que todos temos que sacrificarnos polo futuro deste Partido e aí temos que sacrificar a compañeiros que hoxe estan mandando, tamén lle pido claramente dar un paso atrás a moitos compañeiros que non o fixeron mal, pero que hoxe, de cara ao futuro non son a solución. É un sacrificio, pero o sacrificio o pido non por persoas, senón polo proxecto.

Dito esto amigos, temos que ir a un congreso ordinario. E, que non se me diga que os Estatutos non o prevén. A situación é de tal calibre que ou facemos un congreso a fondo e en serio donde primeiro discutamos o proxecto, e elaboremos un proxecto para este país, que non o temos. Porque non é a suma “de los de educación, más otro de sanidad y otros más” … Eso non é un proxecto, hai que saber que queremos ou cal é a situación deste país e que queremos facer con el nos próximos 30 anos. Cal é a idea dos socialistas en todo eso e eso require traballar en serio, traballar abertos á cidadanía nese proxecto aberto e despois da Conferencia Política e de Organización. E digo despois porque a Conferencia de Organización ten que cambiar moitas cousas, porque senón este non é un Partido democrático. Non hai un congreso democrático para este Partido senón cambiamos as regras de xogo, e eso ten que ser na conferencia Política e de Organización. Só cunha nova dirección e cun proxecto creible podemos recuperar a confianza daqueles que noutros tempos foron os nosos aliados.

Amigos, temos que construír un Partido máis aberto, un Partido participativo, transparente, con primarias, listas abertas, voto individual. Un Partido que aplauda menos, que aclame menos e debata máis.

O debate é fundamental neste Partido, o modelo de Partido actual non sirve para o futuro, este modelo é un modelo que servíu para a transición, agora non sirve. Señores neste Comité Nacional temos 40 aquí (pola Executiva nacional), e 200 aí controlando (polos Delegados/as); que sentido ten esto? No Comité Nacional fai moitos anos só se interviña para criticar á executiva; agora a maioría é para aplaudir. Compañeiros no Comité Nacional non temos que facer o debate sobre o discurso do Secretario Xeral, tamén aquí hai que discutir propostas que veñan das bases porque senón, que coño pintan as bases aquí?

E eso amigos, esa é unha nova estrutura para un novo Partido e para ese Partido eu dígovos aquí, que estou escoitando: mirade, nos medios de comunicación nós temos que eleixir entre sete; sete son as opcións, sete son os teoricamente coñecidos e eu dígovos: se neste Partido non hai 500 persoas entre 30 e 60 anos, capacitados, responsables, formados, que queiran dar un paso adiante; entón, non hai Partido.

Por eso, amigos este é un proceso para construír de abaixo arriba non agardar instrucións por abaixo. E empezar a discutir, e a traballar, e a dar ánimo para que ninguén se vaia; porque, aquí hai Partido, aquí hai futuro, pero ese futuro pasa tamén por ser todos xenerosos. Mirade, ou somos todos xenerosos para deixar paso aos mellores, non aos menos malos, ou algúns desta primeira crise salvaranse, pero os demais, o Partido, morrerá de éxito buscando os culpables fóra.

Graciñas

HOLLANDE, LA ESPERANZA

Decía Winston Churchill que un buen político es aquel capaz de predecir lo que sucederá mañana y convencer al día siguiente que mejor fue que no se hubiese cumplido su predicción.

(Hoy :Os prometo que las lechugas no se secarán pues mañana lloverá.-Mañana no llueve.-Pasado mañana: Mejor que no haya llovido pues el agua estropearía la polinización de los naranjos en flor).

Quizás esto era lo que esperaba el gobierno de Rajoy. Sabían que no llovería, pero esperaban que la ciudadanía entendiera que eran más importantes las naranjas que las lechugas.

Por eso están perplejos ante la reacción ciudadana.

Pero señores, es que ustedes no solo se cargan las lechugas y también las naranjas, ¡se cargan todo el huerto y envenenan la huerta!.

No se puede gobernar al dictado de la Sra. Merkel, que defiende unos intereses, los de sus electores alemanes, que no se corresponden con los de la mayoría de los españoles. Y además presumir de soberanía.

Por el horizonte francés se acerca un viento de esperanza que puede barrer de esta Europa ciega por las nieblas del liberalismo económico y mediático la mentira de que la derecha nos va a sacar de la crisis en la que nos hundió. “Alemania no va a decidir por toda Europa", afirmó Hollande en la cadena pública de televisión 'France 2'. "Le diré (a Merkel) que el pueblo francés ha elegido renegociar el tratado. Sin poner en cuestión la seriedad presupuestaria, la disciplina, le diré que no se pueden lograr los objetivos marcados si no hay crecimiento económico", precisó. "Me presento para cambiar las cosas en Francia y en Europa", agregó Hollande, quien destacó: "Somos uno de los países líderes en Europa y lo que haga el pueblo francés modificará considerablemente la situación" en la UE.  

"Incluso los expertos económicos y los mercados creen que sin medidas de estímulo no se podrán cumplir los compromisos sobre la deuda".

Todos los grandes cambios políticos que hicieron que Europa fuese el espejo del mundo en cuestión de libertades y derechos sociales tuvieron su cuna en Francia.

Veamos algunas de las propuestas de este moderado socialista normando:

Bajo el lema de "El cambio es ahora", su programa político propone una regeneración del estado incidiendo en las políticas sociales que piensa financiar subiendo los impuestos a los ricos. Proyecta contratar más maestros para las escuelas, devolver la policía de proximidad a los barrios conflictivos, fijar la edad de jubilación a los 60 años, establecer un 'contrato de generación' por el cual los trabajadores veteranos al borde del retiro compartirán su puesto con jóvenes a los que formarán, conceder el derecho de voto en los comicios locales a los emigrantes, legalizar el matrimonio homosexual... Por otro lado, rechaza adoptar la regla de oro y anuncia que, de llegar al Elíseo, renegociará el tratado europeo de austeridad para que incluya eurobonos y ayudas al crecimiento.

Sus antagonistas se preguntan cómo piensa financiar todo eso sin recortar gasto público y él habla de recuperar el Impuesto sobre la Fortuna, modular el cociente familiar y establecer un IRPF del 75% para directivos que cobren más de 500.000 euros anuales.

Como podemos ver, propone una política económica expansiva con esencias keynesianas. Justamente lo contrario de lo que hizo y sigue haciendo la derecha europea, aunque la brisa francesa ya ha hecho reaccionar a los líderes continentales que piden un cambio de rumbo en la economía. Esperemos que la profesora Merkel le dicte a su grumete Marianito para que escriba en el cuaderno de abordo:

“30-04-2012: 180º a babor”

DE PORTUGAL CON AMOR

DE PORTUGAL CON AMOR:

Passos Coello con Rajoy

Bem querida Espanha:

Tengo problemas de conciencia que no sé como acallar.

Por mi culpa han sucedido muchas cosas en este país, que me quitan el sueño.

Te cuento:

En esta pasada primavera el gobierno del socialista José Sócrates, cayó por no encontrar en todo el arco parlamentario el apoyo preciso para sacar adelante las reformas que le pedía la U.E., para evitar el rescate.

Pasamos por la vergüenza de ser rescatados por la troika (FMI, BCE,UE) y seguidamente se celebran elecciones que gana la derecha con el milagroso mensaje de que íbamos a salir de la crisis sin subir los impuestos.

En la primera comparecencia pública, el nuevo primer ministro Pedro Passos Coelho, anuncia que como medida excepcional recortaría la paga extraordinaria de Navidad al 50%.

Desde entonces siguió una linea de recortes en sanidad con la desaparición de multitud de centros de atención primaria en el rural. Se amplió el copago.

En educación se cerraron escuelas y se redujo el número de profesores.

A principios de noviembre anunció varias medidas para el próximo año, entre otras:

Los funcionarios no cobrarán ninguna de las pagas extraordinarias.

Los trabajadores aumentarán su horario laboral en tres horas semanales, sin que suponga aumento de sueldo.

Llegó el cambio prometido, el pueblo sabe que se equivocó.

El cambio no favorece a nadie. Los pobres son cada vez más pobres. Las clases medias se disuelven.

Estas medidas no solo perjudican a los directamente afectados. Tienen efectos secundarios:

Las pagas extraordinarias se fundían en tapar agujeros (pequeñas deudas), ropa, reparaciones de vehículos, vacaciones, comidas, libros, electrodoméstico, regalos, etc. que ayudaban a muchos sectores y principalmente al pequeño comercio a “ir tirando”. No quiero pensar en todos aquellos pequeños comerciantes que tendrán que cerrar. Me siento responsable.

También me siento responsable de los jóvenes que se quedarán sin acceder al mercado de trabajo, al ser amortizado su hueco con el aumento de horas laborables.

Por eso, bem querida, Espanha, tengo problemas de conciencia y quiero confesarlo.

Espero que no te sorprenda esta inesperada misiva, sólo pretendo que te veas en mi espejo antes de que sea demasiado tarde.

De Portugal, con amor.

DEPUTACIONS. PARA QUE?

No ano 1838, durante a primeira Guerra Carlista a rexente María Cristina de Borbón , creou as Deputacións provinciais para ofrecerlle o goberno a destacados liberais e atraelos con este privilexio a súa causa.

Tamén lle serviron para neutralizar o sentimento nacionalista periférico ( estamos a referirnos ó comezo do Romanticismo, semente do nacionalismo) reforzando o poder central a través de unha rede provincial tecida e dirixida desde Madrid.

As deputacións foron con contadas excepcións niños de caciques que exercían o control social e político das provincias conforme ós intereses do goberno central.

Van alá mais de 175 anos é as deputacións seguen a cumprir o mesmo cometido, pois ó non ser elixidos os deputados directamente polo pobo que representan, non teñen necesidade de render contas ó electorado. E dicir, son un elemento con vida propia dentro da democracia e a marxe da democracia. Si se tratase de un corpo vivo, en términos médicos podíamos denominalo un cáncer.

A evidencia dinos que hai corrupción en organismos fortemente controlados pola oposición e polos medios de comunicación. Entón cabe preguntarnos como será esta corrupción nas deputacións que o control da oposición e mol, pois os deputados están a bailarlle a auga ó Presidente para que lle permita coller as frangullas que caen da mesa e levalas os seus concellos e os medios de comunicación están sometidos a chantaxe da “publicidade institucional”, que en moitos casos e o ferro ardente o que se agarran para subsistir.

Nada hai que impida a desaparición das Deputacións provinciais ou a substitución por outros organismos máis en consonancia coa realidade actual. De feito as Deputacións Forais do Pais

Vasco e Navarra son de elección directa e os territorios insulares e as comunidades uni-provinciais

non teñen deputacións. En Cataluña para o ano 2.011 desaparecerán e serán substituídas por outros organismos máis acordes coa configuración actual do territorio, denominados Consells de Veguería.

Nos primeiros anos da Democracia, ata o 1985 no que xa se conforma o Estado das A utonomías hai que recoñecerlle as Deputacións que asumiron propostas de desenvolvemento e vertebración, tan necesarias e importantes en aquel intre.

Coa aparición dos gobernos autonómicos as deputacións quedan sen contido. As distintas consellerías nomean os seus delegados provinciais, o goberno central un subdelegado e varios delegados competenciais.

O certo é que as deputacións non teñen competencias específicas, canalizan axudas e subvencións arbitrariamente. A pesar de non ter competencias arrastran unha débeda importante, que se contabiliza como débeda do estado. En consecuencia, son responsables tamén da situación delicada da Facenda Pública.

Por outra banda, os partidos políticos utilizan as deputacións para acomodar os ex-alcaldes (que perderon a Alcaldía na última convocatoria) ou a concelleiros (profesionais da política) ou pescados para o partido con esa condición.

Por outra banda, son un órgano de propaganda política, as veces viscosa e caciquil, que compra vontades con descaro e presunción.

Isto explica que os grandes partidos políticos concorden en non tocar ás deputacións.

Con todo o que nos costa a mantenza destas institucións podíanse evitar os recortes que sufriron os funcionarios e a conxelación das pensións por moitos anos.

No blog Arousa día a día ofrécese unha testemuña real da utilización que se fai das deputacións. http://sito-vazquez.blogspot.com/