lunes, 30 de abril de 2012

HOLLANDE, LA ESPERANZA


Decía Winston Churchill que un buen político es aquel capaz de predecir lo que sucederá mañana y convencer al día siguiente que mejor fue que no se hubiese cumplido su predicción.
(Hoy :Os prometo que las lechugas no se secarán pues mañana lloverá.-Mañana no llueve.-Pasado mañana: Mejor que no haya llovido pues el agua estropearía la polinización de los naranjos en flor).
Quizás esto era lo que esperaba el gobierno de Rajoy. Sabían que no llovería, pero esperaban que la ciudadanía entendiera que eran más importantes las naranjas que las lechugas.
Por eso están perplejos ante la reacción ciudadana.
Pero señores, es que ustedes no solo se cargan las lechugas y también las naranjas, ¡se cargan todo el huerto y envenenan la huerta!.
No se puede gobernar al dictado de la Sra. Merkel, que defiende unos intereses, los de sus electores alemanes, que no se corresponden con los de la mayoría de los españoles. Y además presumir de soberanía.

Por el horizonte francés se acerca un viento de esperanza que puede barrer de esta Europa ciega por las nieblas del liberalismo económico y mediático la mentira de que la derecha nos va a sacar de la crisis en la que nos hundió. “Alemania no va a decidir por toda Europa", afirmó Hollande en la cadena pública de televisión 'France 2'. "Le diré (a Merkel) que el pueblo francés ha elegido renegociar el tratado. Sin poner en cuestión la seriedad presupuestaria, la disciplina, le diré que no se pueden lograr los objetivos marcados si no hay crecimiento económico", precisó. "Me presento para cambiar las cosas en Francia y en Europa", agregó Hollande, quien destacó: "Somos uno de los países líderes en Europa y lo que haga el pueblo francés modificará considerablemente la situación" en la UE.  
"Incluso los expertos económicos y los mercados creen que sin medidas de estímulo no se podrán cumplir los compromisos sobre la deuda".

Todos los grandes cambios políticos que hicieron que Europa fuese el espejo del mundo en cuestión de libertades y derechos sociales tuvieron su cuna en Francia.
Veamos algunas de las propuestas de este moderado socialista normando:

Bajo el lema de "El cambio es ahora", su programa político propone una regeneración del estado incidiendo en las políticas sociales que piensa financiar subiendo los impuestos a los ricos. Proyecta contratar más maestros para las escuelas, devolver la policía de proximidad a los barrios conflictivos, fijar la edad de jubilación a los 60 años, establecer un 'contrato de generación' por el cual los trabajadores veteranos al borde del retiro compartirán su puesto con jóvenes a los que formarán, conceder el derecho de voto en los comicios locales a los emigrantes, legalizar el matrimonio homosexual... Por otro lado, rechaza adoptar la regla de oro y anuncia que, de llegar al Elíseo, renegociará el tratado europeo de austeridad para que incluya eurobonos y ayudas al crecimiento.
Sus antagonistas se preguntan cómo piensa financiar todo eso sin recortar gasto público y él habla de recuperar el Impuesto sobre la Fortuna, modular el cociente familiar y establecer un IRPF del 75% para directivos que cobren más de 500.000 euros anuales.
Como podemos ver, propone una política económica expansiva con esencias keynesianas. Justamente lo contrario de lo que hizo y sigue haciendo la derecha europea, aunque la brisa francesa ya ha hecho reaccionar a los líderes continentales que piden un cambio de rumbo en la economía. Esperemos que la profesora Merkel le dicte a su grumete Marianito para que escriba en el cuaderno de abordo:
30-04-2012: 180º a babor”

viernes, 27 de abril de 2012

EN ESAS ESTAMOS



As prodixiosas mentes pensantes que xiren a economía mundial, capaces de converter a palla en ouro, non foron capaces de prever as consecuencias que determinados produtos bancarios orixinarían no mercado até o punto de poñer en evidencia as vergoñas do actual sistema económico global.
Algúns economistas e analistas económicos xa tiñan advertido do perigo. Pero non eran relevantes. Eran marxinais ignorados ou desprezados por os “gurús” da economía.
Nos EE.UU. onde se detectaron os primeiros casos de grandes entidades bancarias contaminadas con produtos tóxicos, o goberno do republicano Busch, optou por rescatar estes bancos con diñeiro público. Tiña outras dúas posibilidades, deixalos caer ou nacionalizalos. Dado o color do goberno non cabía esperar outra solución.
Debido as promiscuas relacións que os bancos manteñen entre si, unha nova “peste” expandiuse por todo o sistema financeiro mundial.
Agora os incendiarios convértense en bombeiros e son os mesmos xenios que fabricaron a “sida” os que nos dan as receitas para curala.
(Todas estas receitas van con cargo a seguridade social dos traballadores).

Aproveitando o impacto producido na sociedade por esta situación de grave inestabilidade económica, é o momento de poñer orden no sistema económico occidental, agravado por outras doenzas, como son a dislocación e a competencia dos mercados das economías emerxentes.
Este é o momento de poñer ás economías occidentais en situación de competir con China e compañía.
Estamos en un mercado global onde non existen diferencias no costo das materias primas, dos transportes, da tecnoloxía, etc. que determinan o prezo dos produtos manufacturados. O problema está fundamentalmente no mercado do traballo. Os traballadores en Europa son moi caros. A industria europea non pode competir coa dos países onde se explota os traballadores e os nenos.
¿Que facer?
Podemos barallar dúas saídas e inda unha terceira mixta.
A primeira, a ética, consistiría en non permitir nos países occidentais a importación de produtos fabricados en países nos que exploten ós menores ou non se garantiren uns salarios dignos e unhas coberturas sociais semellantes ás que temos en Europa. Esta opción, que debía ser a elixida por uns países que se gaban de defender os dereitos humanos, non se toma en consideración porque vai contra as sacrosantas leis do libre mercado.
A segunda, a do terror, consiste en aterrorizar ós traballadores hasta paralizalos para que acepten pasivos unhas condicións laborais semellantes as que hoxe teñen os traballadores dos países emerxentes.

-En esas estamos, Sr. Rajoy ?.  

jueves, 19 de abril de 2012

EL ELEFANTE DORMIDO
















-¿El elefante está muerto?
 -Está anestesiado.
-¿Despertará?
-Están haciendo mucho ruido los cazadores...











-¿El cazador está herido?
-No es grave.
-¿Curará?
-Está haciendo mucho ruido su séquito...

viernes, 3 de febrero de 2012

38º CONGRESO


               Tiña a intención de escribir sobre o 38º congreso do PSOE, animando a un terceiro a discutirlle a secretaría ós candidatos "oficiais". Un novo candidato distanciado das últimas políticas de Zapatero e próximo ó moviemento do 15-M, portador de novas ideas.

                En esas andaba cando me encontrei con este artigo do compañeiro J.A. Maturana, que recolle de unha forma moi gráfica o esencial do meu pensamento .


Carta al tercer 

candidato del PSOE

JOSÉ ANTONIO MATURANA 03/02/2012
Vota
Resultado Sin interésPoco interesanteDe interésMuy interesanteImprescindible 73 votos
Imprimir Enviar
  •  
  •  
  •  
Todavía no has aparecido para presentarte a la Secretaría General del PSOE, pero espero que no te demores mucho, pues el tiempo corre en tu contra y en el de todos los afiliados, puesto que los delegados han sido elegidos, mientras los elefantes del PSOE están tejiendo sus redes para apoyar a los dos candidatos presentados.

      La noticia en otros webs

      Nos hemos acostumbrado a no pedir responsabilidades cuando se pierden las elecciones
      No me extraña que te dé miedo presentarte con una candidatura frente a dos aspirantes del aparato del partido, ahora dividido, al margen de los grandes medios de comunicación, al margen de las familias territoriales que controlan la organización tanto de cargos públicos como orgánicos.
      Como sabes este Congreso está diseñado con precipitación desmedida, como para salir del paso; sus delegados serán de manera abrumadora cargos públicos y orgánicos cooptados por los aparatos provinciales que están a verlas venir, y, sobre todo, a defender con uñas y dientes sus puestos, por lo que la militancia apenas estará representada y solo unos pocos de la dirigencia decidirán los resultados electorales.
      Te recuerdo que desde hace muchos años nos hemos acostumbrado, en el PSOE, a no pedir responsabilidades cuando se pierden las elecciones, tanto a los candidatos como a los dirigentes. El verbo dimitir no se conjuga y eso que llevamos desde los noventa perdiendo Ayuntamientos, Diputaciones y CC AA. ¿Y qué decir de las últimas debacles de mayo y noviembre? ¿Alguien ha dimitido? Todos estos perdedores nacionales, autonómicos y locales son los que van a decidir el Congreso entre dos candidatos perdedores. ¿Y esta es la perspectiva de renovación y cambio?
      Dicen unos y otros que van a abrir el partido a la sociedad y a los simpatizantes, pero ¿no sería, de entrada, más sencillo y práctico comenzar a abrir el PSOE a los militantes que hoy están olvidados y preteridos?, lo que ha convertido a la mayoría de los mismos a ser afiliados, pero no simpatizantes del actual PSOE.
      Como bien conoces la disidencia y la crítica han sido yuguladas en estos últimos años de zapaterismo. La reflexión ha sido sustituida por la sumisión y la genuflexión. Todos los que han estado en los poderes del Estado y del partido han participado en estas políticas, y, de manera notable, los dos candidatos que se presentan a secretario general.
      ¿Cómo pueden decir los dos candidatos que estaban en desacuerdo con ciertas medidas económicas que se aprobaban en los Consejos de Ministros y luego votaban a favor? Sería creíble lo que dicen ahora si hubieran dimitido en su momento y hubiesen preparado una alternativa. No se puede hacer borrón y cuenta nueva de todos los desaguisados cometidos por los Gobiernos de Zapatero que han sido numerosos y abundantes y de todo ello fueron partícipes los actuales candidatos que prefirieron seguir gozando de las mieles del poder a pronunciar una palabra en contra.
      Ninguno de los dos candidatos, que se sepa en estos años, ha hecho o ha propiciado reflexiones teóricas de lo que debe ser el socialismo democrático en España, en la coyuntura internacional actual tanto en Europa como en el mundo. Tampoco les hemos visto aportaciones, más allá de lugares comunes, sobre el presente y el futuro del Estado de bienestar, solos o en compañía de otros líderes europeos frente al proteico liberalismo que inunda el mundo político y económico. Han hecho todo lo contrario.
      La nueva dirigencia que va a elegir el Congreso si tú, tercer candidato, no lo remedias será otra dirección reproducida por partenogénesis, es decir, el propio aparato se reproduce a sí mismo sin colaboración externa.
      El socialismo español necesita una catarsis, y estarás de acuerdo conmigo que no cabe hacer experimentos con candidatos agostados y agotados. El PSOE necesita un nuevo Suresnes.
      Como candidato despegado de todas las adherencias negativas del pasado inmediato del PSOE debes encarar los nuevos retos que pasan: A) por una transformación profunda del funcionamiento interno del partido, haciéndolo más democrático en la medida en que permita que la afiliación pueda participar directamente en la elección de los cargos públicos mediante primarias. B) Por una exigencia de responsabilidades a los perdedores de elecciones. C) Por una limitación de los mandatos de los cargos en las instituciones. D)Por plantear debates en conferencias, seminarios, congresos en todas las federaciones sobre el futuro del Estado de bienestar, cuyos pilares son la sanidad, la educación, las pensiones, los servicios sociales y la vivienda. E) Por debatir el futuro del Estado de las Autonomías sin complejos nacionalistas para hacerlo más eficaz, solidario e igualitario, alejado de privilegios, disfunciones y despilfarros. El PSC tendrá que repensar alguna vez qué quiere ser de mayor, si confederal, federal o independiente. F) Por liderar las relaciones, los debates y las políticas comunes con los partidos socialdemócratas europeos.
      Debe ser un Congreso rompedor el que celebremos sin abjurar de nuestros logros en los últimos 38 años, pero teniendo en cuenta que ya no valen el buenismo y la juventud alegre y confiada del zapaterismo. Muchos afiliados y simpatizantes esperamos que abras unas puertas cerradas, no tengas miedo a perder, porque habrás demostrado coraje, arrojo y valentía frente a lo establecido, que es aburrido, previsible y sobre todo un inmenso error.
      José Antonio Maturana es militante del PSOE. Fue consejero socialista en 1991-1998 del Gobierno Vasco.

      martes, 25 de octubre de 2011

      DE PORTUGAL CON AMOR

      DE PORTUGAL CON AMOR:
      Passos Coello con Rajoy

      Bem querida Espanha:

      Tengo problemas de conciencia que no sé como acallar.
      Por mi culpa han sucedido muchas cosas en este país, que me quitan el sueño.
      Te cuento:
      En esta pasada primavera el gobierno del socialista José Sócrates, cayó por no encontrar en todo el arco parlamentario el apoyo preciso para sacar adelante las reformas que le pedía la U.E., para evitar el rescate.
      Pasamos por la vergüenza de ser rescatados por la troika (FMI, BCE,UE) y seguidamente se celebran elecciones que gana la derecha con el milagroso mensaje de que íbamos a salir de la crisis sin subir los impuestos.
      En la primera comparecencia pública, el nuevo primer ministro Pedro Passos Coelho, anuncia que como medida excepcional recortaría la paga extraordinaria de Navidad al 50%.
      Desde entonces siguió una linea de recortes en sanidad con la desaparición de multitud de centros de atención primaria en el rural. Se amplió el copago.
      En educación se cerraron escuelas y se redujo el número de profesores.
      A principios de noviembre anunció varias medidas para el próximo año, entre otras:
      Los funcionarios no cobrarán ninguna de las pagas extraordinarias.
      Los trabajadores aumentarán su horario laboral en tres horas semanales, sin que suponga aumento de sueldo.
      Llegó el cambio prometido, el pueblo sabe que se equivocó.
      El cambio no favorece a nadie. Los pobres son cada vez más pobres. Las clases medias se disuelven.
      Estas medidas no solo perjudican a los directamente afectados. Tienen efectos secundarios:
      Las pagas extraordinarias se fundían en tapar agujeros (pequeñas deudas), ropa, reparaciones de vehículos, vacaciones, comidas, libros, electrodoméstico, regalos, etc. que ayudaban a muchos sectores y principalmente al pequeño comercio a “ir tirando”. No quiero pensar en todos aquellos pequeños comerciantes que tendrán que cerrar. Me siento responsable.
      También me siento responsable de los jóvenes que se quedarán sin acceder al mercado de trabajo, al ser amortizado su hueco con el aumento de horas laborables.
      Por eso, bem querida, Espanha, tengo problemas de conciencia y quiero confesarlo.
      Espero que no te sorprenda esta inesperada misiva, sólo pretendo que te veas en mi espejo antes de que sea demasiado tarde.
      De Portugal, con amor.

      martes, 24 de mayo de 2011

      MAREA AZUL NO SALNÉS

      As veces búscanse escusas ou xustificacións que non teñen fundamento real. 
      Diante da enchente azul que desbordou as praias do Salnés, deixando a tremer edificios tan sólidos coma o concello da Illa de Arousa, os prexudicados tratan de explicarnos o porque da súa derrota.
      Hai que renderse á evidencia, por poucos ou por moitos votos o PP gañou en todos os municipios do Salnés.
      Aínda que en cada municipio hai que darlle distinta lectura.
      No Grove e na Illa os partidos progresistas acadaron máis votos que os conservadores e están en condicións de poder gobernar, nos restantes concellos gobernará o PP.
      Falando de xustificacións, escoitei esta mañá a un responsable comarcal do PSOE, dicir que o paro lle pasara factura. Pois non acabo de explicarme porque o paro lle pasou factura a el e non ó alcalde do Grove, que é o concello (con Vilanova) con máis paro. Tampouco lla pasou ó alcalde de Vigo, con bastante máis desemprego.
      Ademais o problema do desemprego tamén lle atañe á Xunta. Para que temos unha Consellería de Traballo?
      Si o Presidente da Xunta non acabou con el nos 45 días da promesa, ven podía eliminar a Consellería e cargar toda responsabilidade sobre Madrid, como xa fai.
      As causas son outras e tanto o PSOE, coma o BNG, coma EU, deben ollar para dentro, ver os fallos que cometeron, ver si acertaron cos seus candidatos, ver si souberon chegar cos seus programas ó electorado, ver si os partidos necesitan unha rexeneración e sendo así retirar dos estantes os iogures caducados.
      É dificil convencer cos medios de comunicación tradicionais controlados pola dereita, de acordo. Pero hoxe están as redes sociais
      que ademais de ser gratis chegan a un sector proclive ás novas ideas, como é a mocedade, que se alonxa cara a abstención cando non se arrima ó sol que máis quenta na procura de alcanzar algunha farangulla da mesa do señor en forma de traballo.
      Vendo a xestión de cada un dos gobernos municipais na lexislatura finalizada, non vexo que os gobernos do PP fixesen máis ou mellor xestión que os progresistas. Si me limito os dous concellos que mellor coñezo: A illa de Arousa e Vilanova, hai que recoñecer que o alcalde da  Arousa fixo unha xestión mellor que o alcalde de Vilanova. O alcalde de Vilanova subiu en votos o da Illa, baixou.
      Non foi unicamente a xestión. Foron unha serie de fallos en cadea que propiciaron a “debacle” da esquerda, por encima de calquera outra comarca da provincia.
      Hai unha política que practica moi ben o PP, que eu chamo a da "man polo lombo". Esa campechanía e proximidade calculada, da moitos máis votos nunha sociedade rural, come é a do Salnés, que a mellor xestión.
      Os partidos progresistas deben aprender esta lección. De non ser así condenarannos a vivir na comarca máis reaccionaria de Galicia. Que non é pouco!

      jueves, 18 de noviembre de 2010

      DEPUTACIONS. PARA QUE?

      No ano 1838, durante a primeira Guerra Carlista a rexente María Cristina de Borbón , creou as Deputacións provinciais para ofrecerlle o goberno a destacados liberais e atraelos con este privilexio a súa causa.
      Tamén lle serviron para neutralizar o sentimento nacionalista periférico ( estamos a referirnos ó comezo do Romanticismo, semente do nacionalismo) reforzando o poder central a través de unha rede provincial tecida e dirixida desde Madrid.
      As deputacións foron con contadas excepcións niños de caciques que exercían o control social e político das provincias conforme ós intereses do goberno central.
      Van alá mais de 175 anos é as deputacións seguen a cumprir o mesmo cometido, pois ó non ser elixidos os deputados directamente polo pobo que representan, non teñen necesidade de render contas ó electorado. E dicir, son un elemento con vida propia dentro da democracia e a marxe da democracia. Si se tratase de un corpo vivo, en términos médicos podíamos denominalo un cáncer.
      A evidencia dinos que hai corrupción en organismos fortemente controlados pola oposición e polos medios de comunicación. Entón cabe preguntarnos como será esta corrupción nas deputacións que o control da oposición e mol, pois os deputados están a bailarlle a auga ó Presidente para que lle permita coller as frangullas que caen da mesa e levalas os seus concellos e os medios de comunicación están sometidos a chantaxe da “publicidade institucional”, que en moitos casos e o ferro ardente o que se agarran para subsistir.
      Nada hai que impida a desaparición das Deputacións provinciais ou a substitución por outros organismos máis en consonancia coa realidade actual. De feito as Deputacións Forais do Pais
      Vasco e Navarra son de elección directa e os territorios insulares e as comunidades uni-provinciais
      non teñen deputacións. En Cataluña para o ano 2.011 desaparecerán e serán substituídas por outros organismos máis acordes coa configuración actual do territorio, denominados Consells de Veguería.
      Nos primeiros anos da Democracia, ata o 1985 no que xa se conforma o Estado das A utonomías hai que recoñecerlle as Deputacións que asumiron propostas de desenvolvemento e vertebracióntan necesarias e importantes en aquel intre.
      Coa aparición dos gobernos autonómicos as deputacións quedan sen contido. As distintas consellerías nomean os seus delegados provinciais, o goberno central un subdelegado e varios delegados competenciais.
      O certo é que as deputacións non teñen competencias específicas, canalizan axudas e subvencións arbitrariamente. A pesar de non ter competencias arrastran unha débeda importante, que se contabiliza como débeda do estado. En consecuencia, son responsables tamén da situación delicada da Facenda Pública.
      Por outra banda, os partidos políticos utilizan as deputacións para acomodar os ex-alcaldes (que perderon a Alcaldía na última convocatoria) ou a concelleiros (profesionais da política) ou pescados para o partido con esa condición.
      Por outra banda, son un órgano de propaganda política, as veces viscosa e caciquil, que compra vontades con descaro e presunción.
      Isto explica que os grandes partidos políticos concorden en non tocar ás deputacións.
      Con todo o que nos costa a mantenza destas institucións podíanse evitar os recortes que sufriron os funcionarios e a conxelación das pensións por moitos anos.

      No blog Arousa día a día ofrécese unha testemuña real da utilización que se fai das deputacións. http://sito-vazquez.blogspot.com/